Er bestaat een simpele proef om te zien of een onderwaterlandschap uit de Japanse school komt: zoek de leegte. Ergens in de bak, dikwijls net naast het midden, ligt een zone waar niets staat. Geen plant, geen steen, alleen water

Het water waarin dit deel begint, bestaat niet meer. De Yoroigata, een lagune in de prefectuur Niigata, is intussen drooggelegd. Maar in de jaren vijftig lag ze er nog, vlak bij het ouderlijk huis van een jongen die er zowat

Gent, juni 1916. De stad leeft onder Duitse bezetting, het front ligt aan de IJzer, en toch meldt Het Volk die maand droogweg: “In de Stuiverstraat, in het lokaal der Universiteit, is een Aquariumtentoonstelling geopend.”1 Het is de vroegste Belgische

Wie voor het eerst voor een echte Hollandse plantenbak staat, zoekt onwillekeurig naar wat er ontbreekt. Geen rots. Geen stronk hout die kunstig boven de bodem zweeft. Zelfs de vissen lijken figuranten: een schooltje licht even op tussen het groen

Op 16 maart 1930 staken in Nederland acht aquariumverenigingen de koppen bij elkaar, clubs met namen als Danio Rerio uit Amsterdam en Vivarium uit Eindhoven, samen goed voor welgeteld 275 leden. Het initiatief kwam van De Natuurvriend uit Den Haag,

In aflevering 19 van Die Gartenlaube, jaargang 1856, pagina 252 tot 256, staat een artikel waarvan de titel alleen al een klein gedicht is: “Der See im Glase”, het meer in het glas. De schrijver, Emil Adolf Roßmäßler (1806–1867), natuuronderzoeker

Een tuin onder glas, lang voordat iemand het zo noemde Voor er aquascaping bestond, voor er ook maar een woord voor “aquarium” bestond, was er al de oeroude menselijke drang om een stukje water in huis te halen en erin